Jakie zaklę­cia wypo­wia­dasz?
O sobie?
O Two­ich?
O innych?
O Świe­cie?

Jak myślisz o tym, co mówisz?
Jak mówisz?
Co mówisz?

Czy Two­je zaklę­cia słu­żą Tobie?
Czy słu­żą Two­im?
Czy słu­żą innym?
Czy słu­żą Świa­tu?
Czy są o wiel­ko­ści, o poten­cja­le, o moż­li­wo­ściach?
Czy raczej o nie­moż­no­ści i ograniczeniach?

Czy Two­je zaklę­cia mówią o zmia­nie, ewo­lu­cji i roz­wo­ju? Czy Two­je zaklę­cia są o ucze­niu się i wzra­sta­niu? Czy Two­je zaklę­cia są o zaufa­niu do Świa­ta? Czy Two­je zaklę­cia są o znaj­do­wa­niu dro­gi do sie­bie? Czy Two­je zaklę­cia spra­wia­ją, że czu­jesz się kompletna?

A może nic nie mówisz, żeby nie zape­szyć? Choć nadal, jak gło­śno nie mówisz, i tak mówisz w swo­jej gło­wie…
Czy nie osła­biasz wte­dy swo­jej wia­ry we wła­sne marze­nia i pla­ny?
Czy nie odbie­rasz sobie wte­dy rado­ści z tego, co jest?
Czy nie pozba­wiasz sie­bie wte­dy pra­wa do cie­sze­nia się tym, co teraz w oba­wie, że za chwi­lę znik­nie?
Wszyst­ko może za chwi­lę znik­nąć… Wszyst­ko w ułam­ku sekun­dy może się prze­nieść w niebyt…

Sko­ro wszyst­ko jest takie ulot­ne, czyż nie jest przy­jem­niej się ucie­szyć?
Czyż nie będzie lepiej słu­żyć Two­im pla­nom rado­wa­nie się na myśl o nich?
Czyż nie korzyst­niej będzie zakli­nać rze­czy­wi­stość, by przy­no­si­ła to, na co czekasz?

Sło­wa mają moc kre­acji.
Gdy je wypo­wia­da­my, to jak­by­śmy mówi­li zaklę­cie.
Nie jest wszyst­ko jed­no, co mówisz.
To, co powiesz, stwo­rzy Twój świat.
To co powiesz, stwo­rzy Cie­bie.
Waż swo­je słowo.