Kie­dyś nie wiedziałam…

Nie wie­dzia­łam, że wycze­ka­ne dziec­ko, któ­re oka­za­ło się być tak bar­dzo nie­stan­dar­do­wym, mia­ło być moim przebudzeniem…

Nie wie­dzia­łam, że umie­ra­nie o nie ze stra­chu tysią­ce razy mia­ło mnie nauczyć dzia­łać, mimo że się boję…

Nie wie­dzia­łam, że tysią­ce napa­dów padacz­ko­wych, leże­nie w bło­cie, łama­ne nosy i sto­py, wybi­te zęby mia­ły mnie zahartować…

Nie wie­dzia­łam, że trwa­nie przy nim w śpiącz­ce mia­ło mnie nauczyć ufać…

Nie wie­dzia­łam, że nie­zli­czo­ne nie­prze­spa­ne lata­mi noce mia­ły mnie spo­tkać z moją naj­ciem­niej­szą stroną…

Nie wie­dzia­łam, że tysią­ce powtó­rzeń pro­stych ruchów mia­ły mnie nauczyć cierpliwości…

Nie wie­dzia­łam, że pierw­sze w życiu szy­ciu czło­wie­ka wyko­ny­wa­ne na wła­snym dziec­ku na sto­le w salo­nie mia­ło mi przy­po­mnieć, do cze­go jestem zdolna…

Nie wie­dzia­łam, że poszu­ki­wa­nia i wdra­ża­nie tego, cze­go nikt inny nie robi, mia­ły mi przy­po­mnieć, że prze­cie­ra­nie szla­ku jest od zawsze moją naturą…

Nie wie­dzia­łam, że wszyst­kie nie­uda­ne pró­by mia­ły mnie nauczyć dyscypliny…

Nie wie­dzia­łam, że gapie­nie się innych na moje dziec­ko, na nas mia­ły mnie uod­por­nić na cudze pomy­sły na mój temat…

Nie wie­dzia­łam, że prze­szko­dy na dro­dze mia­ły szli­fo­wać moją determinację…

Nie wie­dzia­łam, że prze­wa­la­ją­ce się prze­ze mnie emo­cje mia­ły spra­wić, że poczu­ję całą sobą życie…

Nie wie­dzia­łam, że wszyst­kie zwąt­pie­nia mia­ły umoc­nić mnie w pew­no­ści, że sens istnieje…

Nie wie­dzia­łam, że to wszyst­ko, co się dzia­ło, mia­ło mnie przy­wieść do miej­sca, gdzie dzi­siaj jestem…

Nie wie­dzia­łam, że mia­łam zro­zu­mieć, że jestem kimś znacz­nie wię­cej, niż tyl­ko mat­ką dziec­ka z wyzwaniami …

Jestem kimś znacz­nie więcej…

Ty też jesteś…