Jak czę­sto porzu­casz sie­bie w imię cze­goś, co wyda­je się waż­niej­sze?
Bo myślisz, że tak trze­ba, bo ktoś tego ocze­ku­je, bo wyda­je Ci się, że nie ma innej drogi.

Porzu­casz swo­ja esen­cję… zapo­mi­nasz, kim jesteś i do cze­go jesteś powołana…

Bo dziec­ko nie­peł­no­spraw­ne, bo part­ner robi karie­rę, bo Ty robisz karie­rę, bo rodzi­ce, bo pie­nią­dze, bo czas, bo dzie­ciń­stwo, bo… cokolwiek.

Cokol­wiek jest Two­ją „oko­licz­no­ścią”, nie­ustan­nie jesteś w try­bie reago­wa­nia. Zawsze na poste­run­ku – goto­wa do dzia­ła­nia, gasze­nia poża­ru, znaj­do­wa­nia roz­wią­zań, opie­ko­wa­nia emo­cji i wszyst­kie­go inne­go. Zawsze otwar­ta na to, by się dosto­so­wać, by zepchnąć gdzieś swo­je potrze­by, bo sytu­acja tego wyma­ga. Zawsze zaję­ta, nigdy nie masz cza­su, a nawet gdy­byś mia­ła, to nie masz siły albo nie masz komu oddać na chwi­lę swo­ich „spraw”. 

Wcho­dzisz w stan prze­trwa­nia i trwasz w nim lata­mi. Wcho­dzisz w hiber­na­cję swo­ich potrzeb, swo­ich marzeń, swo­ich myśli, bo wyda­je Ci się, że nie ma inne­go spo­so­bu. Sta­jesz się maszy­ną, któ­ra powta­rza wciąż te same kro­ki na auto­pi­lo­cie. Zapo­mi­nasz, że jesteś człowiekiem.