Czy naszym auty­stycz­nym dzie­ciom trze­ba pozwa­lać, żeby robi­ły tyl­ko to, co nie wyma­ga od nich żad­ne­go wysił­ku, czy trze­ba je cisnąć, żeby „rów­na­ły” do resz­ty? Bar­dzo czę­sto ludzie tak wła­śnie sta­wia­ją pyta­nie. Lubi­my cza­r­no-bia­­łe roz­wią­za­nia. Lubi­my goto­we odpo­wie­dzi. Lubi­my sztyw­ne zasa­dy. Dla­cze­go? Bo wte­dy w pewien spo­sób jest łatwiej. Nie trzeba

TY – mat­ka dziec­ka z auty­zmem.MY – mat­ki dzie­ci z auty­zmem. Jeste­śmy róż­ne… Róż­ni­my się cha­rak­te­ra­mi, rodzi­na­mi, z któ­rych pocho­dzi­my, wykształ­ce­niem, zasob­no­ścią port­fe­la, zain­te­re­so­wa­nia­mi, upodo­ba­nia­mi. Jeste­śmy solo, w związ­kach, po roz­ma­itych przej­ściach. Każ­da z nas inna, uni­kal­na, wyjąt­ko­wa. Nasze dzie­ci bar­dzo róż­nie sobie radzą. Jed­ne są samo­ob­słu­go­we, inne wyma­ga­ją towa­rzy­sze­nia w każ­dej czyn­no­ści. Jed­ne mówią, inne nie.

Naj­czę­ściej go widzi­my w dzia­ła­niu. Robi, zabie­ga, towa­rzy­szy, bawi się, pra­cu­je, napra­wia, pod­trzy­mu­je, nosi, przy­tu­la, tłu­ma­czy. Robie­nie. Męska ener­gia. Dzia­ła­nie. Ale w każ­dym ojcu, podob­nie jak w każ­dym z nas, jest też ener­gia żeń­ska. Bycie. Kim jesteś, Tato…? Co myślisz?Co czu­jesz?O czym marzysz?Cze­go się boisz?Cze­go się wsty­dzisz?Za czym tęsk­nisz?Na co sobie nie pozwa­lasz?Cze­go nie mówisz

Szłam przez las z Mło­dym. Z naprze­ciw­ka kobie­ta pcha­ła wózek z nie­peł­no­spraw­nym męż­czy­zną oko­ło trzy­dziest­ki (być może był jej synem). Męż­czy­zna wyglą­dał na czło­wie­ka z pora­że­niem mózgo­wym i miał bar­dzo przy­tom­ne spoj­rze­nie – cały czas patrzył na nas badaw­czo. Kie­dy byli już bar­dzo bli­sko, wyko­nał ręką ruch, jak­by chciał nas pozdro­wić. Oso­by w jakiś sposób

Mental…Najważniejszy ele­ment wszyst­kie­go. To od nie­go zale­ży, w jaki spo­sób będziesz korzy­stać ze swo­ich kom­pe­ten­cji. To on decy­du­je, z jaką inten­cją wcho­dzisz w roz­ma­ite sytu­acje. To on deter­mi­nu­je, jak reali­zu­jesz swo­je zada­nia. To on mówi o tym, kim jesteś. To Twój men­tal decy­du­je o tym, kim jesteś.To, kim jesteś, okre­śla Twój men­tal. Kie­dy pra­cu­ję z rodzinami

Pamię­tam, gdy to ja cią­gle zabiegałam…gdy to ja zawsze dzwo­ni­łam pierw­sza… gdy to ja zawsze pyta­łam… gdy to ja zawsze się sta­ra­łam… gdy zawsze cze­ka­łam z dobrą radą… gdy tak bar­dzo chcia­łam, żeby mnie lubi­li…Pamię­tam, jak nauczy­łam wszyst­kich w moim oto­cze­niu, że to ja zawsze się zain­te­re­su­ję i zatrosz­czę… że to ja zawsze

Paten­ty, któ­re słu­żą oso­bom z neu­ro­ty­po­wych mniej­szo­ści mogą być bar­dzo uży­tecz­ne dla wszyst­kich, nie­za­leż­nie od tego, jaki neu­ro­typ pre­zen­tu­ją. Sygna­li­za­to­ry kon­tak­tu to przy­dat­na, a zara­zem nie­do­ce­nia­na prak­ty­ka, któ­rą wpro­wa­dzam do codzien­no­ści nawet tak małych orga­ni­za­cji, jaki­mi są rodzi­ny osób z neu­ro­ty­pem mniej­szo­ścio­wym, naj­czę­ściej auty­zmem. Przy­szły do nas z kon­fe­ren­cji orga­ni­zo­wa­nych przez oso­by auty­stycz­ne dla

Czy przej­mu­jesz się tym, cze­go pra­gniesz doświad­czyć?Czy przej­mu­jesz się tym, cze­go musisz się oduczyć, a cze­go nauczyć, żeby sta­ło się to Two­im udzia­łem? Cze­go chcesz dla sie­bie? Cze­go chcesz dla innych w kon­tak­cie z Tobą? Czy cho­dzi o bli­skość?A może o lep­szą niż dotych­czas komu­ni­ka­cję?O więk­szą spraw­ność i lep­sze samo­po­czu­cie?A może o jakąś kon­kret­ną umie­jęt­ność? Nie­za­leż­nie od

Jakie zaklę­cia wypo­wia­dasz?O sobie?O Two­ich?O innych?O Świe­cie? Jak myślisz o tym, co mówisz?Jak mówisz?Co mówisz? Czy Two­je zaklę­cia słu­żą Tobie?Czy słu­żą Two­im?Czy słu­żą innym?Czy słu­żą Świa­tu?Czy są o wiel­ko­ści, o poten­cja­le, o moż­li­wo­ściach?Czy raczej o nie­moż­no­ści i ogra­ni­cze­niach? Czy Two­je zaklę­cia mówią o zmia­nie, ewo­lu­cji i roz­wo­ju? Czy Two­je zaklę­cia są o ucze­niu się i wzra­sta­niu? Czy Two­je zaklę­cia są

Pamię­tam dobrze cza­sy, gdy wie­le rze­czy robi­łam z miej­sca napię­cia…Napię­cia we mnie… Trze­ba zebrać się jak naj­szyb­ciej, bo szko­da dnia…Koniecz­nie trze­ba jak naj­wię­cej zoba­czyć, bo trze­ba sko­rzy­stać, sko­ro się już gdzieś jest…Nie moż­na nie spró­bo­wać, bo nie wia­do­mo, kie­dy będzie zno­wu oka­zja…Muszę, bo jak nie zro­bię, to zna­czy, że nie wyko­rzy­sta­łam szansy…

Czy czło­wiek ma potrzeb­ne kom­pe­ten­cje? Tak, o to Cię pytam. Bar­dzo czę­sto mamy ocze­ki­wa­nia wobec naszych dzie­ci, uczniów – tych z auty­zmem i nie tyl­ko – że coś zro­bią albo cze­goś nie zro­bią w danej sytu­acji, że w jakiś spo­sób postą­pią albo nie postą­pią, a następ­nie fru­stru­je­my się, gdy nie dzie­je się zgod­nie z tym, co sobie wymyśliliśmy.

Kie­dyś nie wie­dzia­łam… Nie wie­dzia­łam, że wycze­ka­ne dziec­ko, któ­re oka­za­ło się być tak bar­dzo nie­stan­dar­do­wym, mia­ło być moim prze­bu­dze­niem… Nie wie­dzia­łam, że umie­ra­nie o nie ze stra­chu tysią­ce razy mia­ło mnie nauczyć dzia­łać, mimo że się boję… Nie wie­dzia­łam, że tysią­ce napa­dów padacz­ko­wych, leże­nie w bło­cie, łama­ne nosy i sto­py, wybi­te zęby mia­ły mnie